سلام عزیزان سال تازه مبارک امیدوارم  سال خوبی را شروع کرده باشید و

 روزهای بهتری را در پیش داشته باشید

نگاهت شبی در نگاهی می افتد

سپاهی به جان سپاهی می افتد

غزالی به دنبال شیری شگفتا

گدایی پی پادشاهی می افتد

یکی خسته آواره ی کوه و صحرا

یکی گوشه ی خانقاهی می افتد

تو هم مطمئن باش ای دل که روزی

گذارت به چشم سیاهی می افتد

پلنگی و مغرور گیرم که باشی

سر و کارت آخر به ماهی می افتد

دلم جام تُردی است در دست مستی

خدایا خدایا گواهی می افتد

درخت است و سیب است و فصل رسیدن

بخواهی می افتد نخواهی می افتد

طناب است و دار است و مرگ است و حق است

ولی گردن بی گناهی می افتد

تو دیوانه ای عاقلان را خبر کن

به دست تو سنگی به چاهی می افتد

ببین بام ما را ببین تشت ما را

از این اتفاقات گاهی می افتد

مهدی جهاندار

تا کی به خود بپیچم با نام زندگی

کی می شود رها شوم از دام زندگی

بیهوذه تازیانه بر این گرده می زنید

من اسب سرکشم نشوم رام زندگی

ساقی به نام شهد به دستم سپرده بود

جز شوکران نداشت ولی جام زندگی

پیری! بگو چگونه نلرزد جوانی ام

وقتی نشسته برف تو بر بام زندگی

با زندگی که صبح نشد شام مردنم

شاید به مرگ صبح شود شام زندگی

شیرین نخواست کام مرا زندگی ولی

یارب مباد تلخ شود کام زندگی

حسین حاجی هاشمی

بیهوده انتظار مکش مهربان من

از خواب تو نمی گذرد مادیان من

گم...مثل خواب های تو گم... مثل راه گم...

این است سرنوشت من ومادیان من

شکل کی ام؟شوالیه،اما مجسمه !

تکراری اند منظره های جهان من

میدان،جزیره ی برهوتی ست زیر آب

نا آشنا تر از همه ی دوستان من

...چشمان بی نگاه من وتاری افق

باد سکوت و کشتی بی بادبان من...

بر بال خود ندارد پیغامی از کسی

ساری که رد نمی شود از آسمان من

با رود خوابگرد به دنبال من نگرد

بگذر از این که بگذری از اصفهان من

با ریشه های روشن نبض مرا نگیر

نیلوفر شناور مرداب جان من

...از خواب می پریم واز آغوش هم پریم

...طاقت ندارد اشک تو را داستان من

محمد جواد آسمان

بی تو هم بغض غزل هایی ملال آور شدم

گرچه تنها بودم اما باز تنها تر شدم

پر زدم پر ریختم عریان شدم از هر چه بود

چون درختی در هجوم بادها پرپر شدم

سوختم در چرخه ی تکرارهایی ناگزیر

مثل ققنوسی هزاران بار خاکستر شدم

ساز ومضرابم گره خوردند با تار سکوت

از طنین نعره های بی صدایی کر شدم

میوه هایم تا به یادم هست حسرت بود وآه

آخرین فصل شکفتن را که بارآور شدم

خنده هایم بغض بود واشکهایم قهقهه

سال ها بازیچه ی دنیای بازیگر شدم

محمد حسین صفاریان