سلام دوستان همراه

طبق معمول بابت دیر آمدن عذر خواهی می کنم 

در عوض تعداد بیشتری شعر تقدیمتان می کنم  

هر كس به گونه‌اي دلش ابراز مي‌شود

من در غزل هواي دلم باز مي‌شود

در گير و دار بودن و سگ‌پرسه‌هاي نان

شاعر هميشه يك تنه آغاز مي‌شود

هر جا كه خواستم بروم دانه دام شد

اينجا زمين بهانه‌ي پرواز مي شود

عمري اسير زندگي انتحاري‌ام

تا اين قفس چگونه درش باز مي‌شود

شادي‌ست آرزوي دلم حيف طبع من

بي‌اختيار مرثيه پرداز مي‌شود

مهدي ملكي

درست وقتي كه مطمئن مي‌شوي كه بال سفر نداري،

دلت شبيه پرنده كوچيده و خودت هم خبر نداري

...كسي رسيده، سرك كشيده، نديده – ديده دلت پريده

خودش نه فهميده نه شنيده كه شب به يادش سحر نداري

شبت تپش‌هاي بي‌قراري، تباتبِ چشم انتظاري

كه سر روي سينه‌اش گذاري، ز چشم او چشم برنداري

به دور خود چون كبوتري سر بريده مي‌چرخي و خموشي

نمي‌تواني به باور خود بباوراني كه سر نداري

غزل‌غزل اشك پيش رويت، گره‌گره بغض در گلويت

گلو نداري... قوافي‌ات هق‌هق است و جز شعر تر نداري

 مُقُر بيا ماه بي‌ستاره! چطور عاشق شدي دوباره؟!

غمي از آن كهنه‌تر ندارم... مصيبتي تازه‌‌تر نداري؟!

كجاست آيا؟ چگونه بايد نگفتني را به او بگويم؟

چطور بايد به او بگويي... كه لب نداري ... كه پر نداري

محمدجواد آسمان

اي كه چين در دامن سبز بهار انداختي

جاده‌ها را در مسير سبزه‌زار انداختي

جاده‌ها رفتند تا در سبز تكراري شوند

شوق تابستان شدن را در بهار انداختي

بغض تابستان در اين باغ تماشا تا شكفت

قطره قطره اشك در چشم انار انداختي

باد پاييز آمد و در برگ‌ها افتاد و بعد

برف و سرما را به جان روزگار انداختي

تا نماند ذره‌اي از سوز و سرما در جهان

آفتاب عشق را در اين مدار انداختي

عاشقان، ديوانگان، دلدادگان را از قرار

بر سر قول و قراري از قرار انداختي

روزها و هفته‌ها و ماه‌ها و سال‌ها

كوچه‌كوچه شهر را در انتظار انداختي

آمد و رودي شد و از پرتگاه من گذشت

رفت و بغضي در گلوي آبشار انداختي

دل به دريا زد جنون من هزاران بار و باز

در غروبي سرد و غمگينش كنار انداختي

محمدحسين صفاريان